Aγγέλα's profile"Τιμή σ'εκείνους όπου σ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
"Τιμή σ'εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες..."Κ.Π. Καβάφης |
|||||||||||||||
|
July 09 Έξοδος Σταματήσαμε πια να μιλάμε Κουμπιά στα χέρια μας οι λέξεις Πες μου, πόσο θα τ'αντέξεις; Τη σιωπή μας σαν πληκτρολόγιο να πατάμε... Σταματήσαμε πια να ονειρευόμαστε... Βιτρίνα οι ελπίδες Κι εμείς καλογυαλισμένες κούκλες Μέσα σε θάλασσα σκέψεων να ψαχνόμαστε... Σταματήσαμε πια να τραγουδάμε... Πέπλο ευπρέπειας κρύβει τις επιθυμίες Και το βλέμμα σκορπάει λιποθυμίες Όταν το πέπλο σαν σπασμένο τριαντάφυλλο μαδάμε... Σταματήσαμε πια να αγαπάμε Οι πράξεις οδηγούνται από κακία και οι αγκαλιές μοιράζουν απελπισία Στο πουθενά, στο τίποτα, σαν ρομπότ, περπατάμε. Σταματήσαμε πια να ζούμε Τι άλλο θες να πούμε; Οθόνη ο κόσμος κι εμείς οι θεατές, Φοβόμαστε τα φώτα, την πίεση Κι όλα εκείνα που απαιτούν να γίνουμε πρωταγωνιστές... Σταματήσαμε πια να ζούμε... Τι άλλο θες να πούμε; Μόνο την έξοδο πρέπει πλέον να βρούμε.... February 02 ΕφιάλτηςΔεν ξέρω πια τι περιμένω, Το μυαλό μου σε θάλαμο αερίων φυλακισμένο, Κλειδωμένο, χωρίς δρόμο διαφυγής Ασπίδα έχοντας ένα ασυγκράτητο κύμα οργής. Κι εγώ πονάω, πονάω, Για όλα αυτά που κρυφά κι ασίγαστα αγαπάω Τρέχω κι όμως μένω εδώ, Σε μια πόρτα που πίσω της κρύβει το κενό Χωρίς παράθυρα το δωμάτιο του ονείρου, Φαίνεται πώς ήμουν η πιο άτυχη του κλήρου. Δίχως φως, δίχως ελπίδα… Σαν να μπάζει νερά αυτή που στέκομαι η σανίδα… Σκοτάδι, σκοτάδι! Φωνάζω, το’χετε πάρει χαμπάρι;! Ίπταμαι… γελιέμαι… Από ατσάλι στον κόσμο αυτό κρατιέμαι! Που είσαι; Που είμαι; Βγάλε τα γυαλιά… Σ’αυτό το μέρος δεν υπάρχει ομορφιά! Άπλωσα το χέρι, Κι ένα κοφτερό σαν ψέμα μου το έκοψε μαχαίρι… Ααααααααααααααααα! Σταμάτα! Λόγια χάνονται, από ασύρματα νοήματα γεμάτα! Παίζουν τα μάτια μου, Γελούν σαν παιδάκια τα σπασμένα κομμάτια μου… Κοιτάζω κι αντί για αίμα βγαίνει μελάνι… Όλα όσα ζω, σαν μυθιστορήματος πλεκτάνη… Ξυπνάω, γεμάτη στον ιδρώτα… Προσπαθώ το σκηνικό να βάλω σε μια ρότα… «Εφιάλτης ήταν», καθησυχάζω τον εαυτό μου… «Ήταν όντως εφιάλτης;», αναρωτιέται το υποσυνείδητό μου… January 20 ΓκρεμίσματαΠάει…γκρεμίστηκε κι αυτό… Η γη στέκει ανοιγμένη, Τα θεμέλια του καινούριου της παιδιού περιμένει… Άραγε τι κτίριο θα ανεγερθεί; Θα’ναι κτίσμα κενό από ψυχή. Οι τοίχοι του θα’ ναι γυμνοί Από αγάπη, από ζωή… Δεν θα υπάρχουν χαμόγελα να στολίσουν τα πλακάκια του, Δεν θα έχει ζήσει ιστορικές στιγμές στα νιάτα του… Θυμάμαι πέρναγα μικρή από εδώ… Το πέτρινο το κτίσμα έστεκε αγέρωχο Οι ρυτίδες του δεν το πτοούσαν, Γιατί υπήρχαν άνθρωποι που μέσα του στιγμές γεννούσαν. Το θυμάμαι να αλλάζει μέσα στα χρόνια, Σαν άνθρωπος κι αυτό, Άρχιζαν να σβήνουν τα φώτα στα μεγάλα του σαλόνια, Άρχισε να στέκεται μόνο του, έρημο, νεκρό Οι πολυκατοικίες το περικύκλωναν, ήθελαν να το κάνουν δικό τους. Μα εκείνο πάλευε, μέσα στο θάνατό του… Μέχρι που κι αυτό έχασε τη μάχη… Τι γεύση η ήττα άραγε να’ χει; Πόνεσε κι αγωνίστηκε, σημάδι του καιρού του. Τώρα έμεινε μόνο η αύρα του παλιού εαυτού του… Γκρεμίστηκε κι αυτό… Μήπως σου θυμίζει κάτι; Σαν όλα τα ιδεώδη, τα υψηλά ιδανικά, Από τα χέρια των ανθρώπων έγινε κι αυτό στάχτη… January 18 ΜουσικήΈχεις καθίσει ποτέ στο πιάνο;
Έχεις νιώσει τα δάχτυλά σου να πονάνε,
τις νότες απ'το είναι σου να κυλάνε;
Έχεις νιώσει τη μουσική,
να πεθαίνει, να γεννιέται, να σου αλλάζει την ζωή;
Έχεις νιώσει το ρυθμό,
ένα πάθος ασίγαστο για χορό;
Εγώ ναι...
Ένιωσα να γίνομαι πηγή...
Δικό μου νερό να είναι η μουσική...
Ω! Μην προσπαθείς,
με λέξεις να εκφράσεις τη μελωδία...
Σκέψου!
Υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις την ευτυχία;
Είτε τραγουδάς, είτε χορεύεις,
είτε ξέρεις απλά ένα όργανο να παίζεις,
με τη μουσική μαθαίνεις,
την ζωή σου να διακινδυνεύεις!
Η νότα εφήμερα ζει μέσα στον αέρα,
κι είναι σαν να ζεις κι εσύ μαζί της, μόνο για μια μέρα...
Γι'αυτό άκου την καρδιά σου,
βάλε τη μουσική στην καθημερινότητα σου,
Κλάψε, αγάπησε, γέλασε, ζήσε μ'αυτήν...
Πιστεψέ την,γιατί δεν θα σ'εγκαταλείψει ούτε στιγμή. January 12 ΝάρκισσοςΤι ψύχωση τρελή!
Να είσαι ερωτευμένος με το ίδιο σου το κορμί!
Την ομορφιά του κόσμου να μην τη βλέπεις,
Από των Νυμφών τον έρωτα ν'απέχεις!
Ήσουν πράγματι, πολύ όμορφος...
Όμως ήσουν άνθρωπος χωρίς βάθος...
Έμαθες ν'αγαπάς μονάχα τον εαυτό σου,
να λατρεύεις το ασήμαντο εγώ σου...
Και η Ηχώ σε καλούσε...
Για τον ανεκπλήρωτο έρωτά της θρηνούσε...
Η φωνή της άρχισε να εξασθενεί.
το βλέμμα άρχισε ν'αλλάζει μορφή.
Και οι θεοι την έκαναν ήχο, να ταξιδεύει
για την αγάπη σου πια να μην υποφέρει...
Κι εσύ; Καημένε Νάρκισσε...
Ο έρωτας για τον εαυτό σου ποτέ δεν σε άφησε...
Χάθηκες μαζί του...
Του έδωσες το πρώτο και τελευταίο φιλί του...
Σκοτώθηκες σε μιας λίμνης την όψη,
από της ομορφιάς τη ματαιότητα και του εγωισμού την κόψη.... January 04 Χρόνια πολλάΘέλω να ζητήσω συγγνώμη που δεν έχω περάσει από κάθε ιστολόγιο ξεχωριστά να πω τα χρόνια πολλά μου.
Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και καλή χρονιά, με αγάπη, υγεία και ευτυχία.
Να είσαστε πάντα όλοι καλά.
January 02 ΠαραμιλητόΜέσα στο παραμιλητό,
ψάχνω τον εαυτό μου,
ψάχνω αφορμή να κοιτάξω κατάματα το πρόσωπό μου.
Μια σταλιά ουίσκι στο ποτήρι,
και το τσιγάρο στο τασάκι,
με σερβίρουν παραισθήσεις,
όμορφες μικρές ψευδαισθήσεις.
Μέσα από τον καπνό, αναδύεται μια μορφή...
Μου μοιάζει...΅Εγώ είμαι αυτή;
Απλώνω το χέρι..
Χάθηκε...
Ήταν ένα όραμα, ένα αστέρι;
Ξεχάστηκε...
Τα μάτια μου βαραίνουν...
Βάζω τα γέλια!
Οι σκέψεις μου αργοπεθαίνουν...
Σηκώνω τα χέρια,
αρχίζω να χορεύω
ένα χορό, για έναν Ινδιάνο θεό που δεν πιστεύω...
Χάνομαι στον καπνό, στο αλκοόλ, στις σιχαμερές αναθυμιάσεις..
Παραμιλάω,
με το κενό συζητάω,
εξηγώ στον εαυτό μου τις καταστάσεις.
Σηκώνομαι και από το μεθύσι πέφτω....
Σηκώνομαι ξανά για να πέσω άλλη μια φορά...
Χτύπησα το κεφάλι μου....
Τι'ναι αυτό που βγάζω; Αίμα;
Απόψε κάποιο αστέρι έσβησσε για μένα...
Τα πάντα σβήνουν...
Χαμογελάω...
Κλείνω τα μάτια απαλά..
Στο μονοπάτι του θανάτου μου πια διαβαίνω...
January 01 Φωτιά (Μια νέα αρχή)Πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα. Ομολογώ ότι το νέο spaces μου την δίνει λίγο στα νεύρα, γι'αυτό πολλές φορές έφτανα στο τσακ να γράψω κάτι και μετά το μετάνιωνα. ΑΛλά να που ολοκλήρωσα κάτι και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Ελπίζω να σας αρέσει. Παρακαλώ να αφήνετε τα σχόλια σας, γιατί έχουν μεγάλη σημασία για εμένα.
Στην φωτιά τα πάντα θα κάψω,
τώρα που ο χρόνος αλλάζει.
την ιστορία από την αρχή θα γράψω.
Καινούρια σελίδα γυρίζω στην ζωή μου
Αφήνω ένα νέο ξημέρωμα να φωτίσει την ψυχή μου.
Λάθη και αποτυχίες,
στην φωτιά όλα τα πετάω!
Τον νέο χρόνο στα μάτια τον κοιτάω!
"Ρίξε μου", του φωνάζω, "ότι έχεις!
Αντέχω! Δεν το βλέπεις;"
Απόψε ξαναγεννιέμαι,
Ηλιαχτίδα γίνομαι,
Στον κόσμο μου πλανιέμαι
Από αποψε παίζω το παιχνιδι με τους δικούς μου όρους.
Από απόψε... αλλάζω χώρους!
Στη φωτιά τα ρίχνω όλα,
θα παλέψω, τον δρόμο μου θα τον κάνω ανηφόρα!
Απόψε, μαζί με τα πυροτεχνήματα, πυρακτώθηκε και το μυαλό μου...
Ό,τι κάνω από εδώ και πέρα, θα'ναι για το καλό μου..
Χρόνε που φεύγεις, πάρε τις στάχτες από την φωτιά μου,
Χρόνε που έρχεσαι, βοήθησε την καρδιά μου.
΄
Τα έριξα απόψε, όλα στη φωτιά...
Δεν θα ρίξω πίσω ούτε μια ματιά... December 08 Ακούστηκε ένα μπαμ... Ακούστηκε ένα μπαμ... κι έπεσες νεκρός... η σφαίρα εξοστρακίστηκε, είπε ο ειδικός φρουρός... Ακούστηκε ένα μπαμ... Κι έγινες στη ματιά μας ήρωας, ένα σύμβολο μιας παραπαίουσας χώρας.... Ακούστηκε ένα μπαμ... Και κάτι μέσα μας ξύπνησε... Σαν ένα δυνατό χαστούκι να μας χτύπησε.... Ακούστηκε ένα μπαμ... Κι η μάνα σου άρχισε να κλαίει... Σε πόλεμο είμαστε; άκουσαν κάποιον να λέει... Ακούστηκε ένα μπαμ... Και δύο οικογένειες καταστραφήκαν.... Η δική σου και του ειδικού φρουρού στην φωτιά ριχτήκαν! Ακούστηκε ένα μπαμ... Κι έπεσες στο δάπεδο... το ταξίδι σου άρχιζες παρέα μ' έναν άγγελο.... Ακούστηκε ένα μπαμ... Έφυγες εσύ.... Χάθηκε η μικρή αθώα σου ψυχή... Αφιερωμένο... December 07 Το αρκουδάκιΤο παρακάτω δεν το έγραψα εγώ. Το έγραψαν για μένα... και είναι, θα έλεγα, ταιριαστό στα Χριστούγεννα.... Είναι όμορφο, έχει ελπίδα... έχει αγάπη... Ελπίζω να σας αρέσει!
Ξαφνικά, μια σκέψη γεννήθηκε, μια πρώτη σκέψη ταυτόσημη της ύπαρξης του. Παντού υπήρχε σκοτάδι και ηρεμία και τίποτε δεν τάραζε αυτήν την αρμονία, εκτός από τα ερωτήματα που τριβέλιζαν το μυαλό του. Πού είμαι; Ποιος είμαι; Τι κάνω; Ξαφνικά, ένιωσε χιλιάδες τρυπήματα στο κεφάλι του. Δεν πόνεσε, αλλά τα ένιωσε., και τότε ένας τρομερός θόρυβος έφτασε στα νεοαποκτηθέντα του αυτιά. Και τι θόρυβος! Μηχανές να δουλεύουν, πρέσες να χτυπούν, φωνές από ομιλίες, γυναικείες κατά κύριο λόγο, πλημμύριζαν τα ολοστρόγγυλα αυτάκια του. Ένα ακόμα άγγιγμα έφτασε στο πρόσωπό του, αυτή τη φορά μαλακό και ζεστό, και τότε, για μια στιγμή πριν η βαριά πρέσα το σφραγίσει μέσα στη συσκευασία του, είδε για πρώτη φορά ... το φως! Έπειτα η κατάσταση του επέστρεψε πολύ σε αυτό που ήταν στην αρχή. Σκοτάδι. Με την διαφορά ότι τώρα άκουγε. Άκουγε πολλές φωνές και συζητήσεις για μέρες, ώσπου μια μέρα άκουσε μια γλυκειά φωνούλα να λέει: "Το θέλω! Θα το πάρω!"
Εκείνες οι πανέμορφες στιγμές θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στο βελούδινο μυαλό του. Τα ματάκια του θάμπωσαν από το δυνατό φως της λάμπας, καθώς το καπάκι άνοιξε. Δυο χέρια ήρθαν, το έπιασαν μαλακά, και το έβγαλαν έξω από το κουτί. Αχ! Πόσο θα ήθελε να μιλήσει, να της πει πόσο υπέροχα μάτια έχει! Αλλά δεν το έκανε. Το αρκουδάκι, όπως και κάθε πλάσμα σε αυτόν τον κόσμο, ήξερε ποια είναι η δουλειά του, ο προορισμός του. Εκείνο ήταν ένα πάνινο αρκουδάκι κι εκείνη ήταν ένα πραγματικό κορίτσι. Στάθηκε άψυχο, ακίνητο, καθώς το κορίτσι το έσφιξε όλο στοργή στην αγκαλιά της, μα αν εκείνη τη στιγμή είχε καρδιά, θα χτυπούσε τόσο δυνατά, που θα κινδύνευε να σπάσει! Το κοριτσάκι, αφού το χάιδεψε και το χάρηκε, το έβαλε πάνω στο κρεβατάκι της. Μόλις βγήκε από το δωμάτιο, το αρκουδάκι ανοιγόκλεισε τα μάτια του και αναστέναξε. Ένιωθε κάτι να καίει την καρδιά του. Ήταν... ερωτευμένο!
Για άλλη μια νύχτα η πόρτα άνοιξε και το κοριτσάκι μπήκε στο δωμάτιο με το νυχτικό του. Κάθε βράδυ έπαιρνε το αρκουδάκι, και αφού του χάριζε ένα ζεστό χαμόγελο, κοιμόντουσαν αγκαλιά. Εκείνο το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό. Το κορίτσι μπήκε στο δωμάτιο, με μάτια κατακόκκινα, γεμάτα δάκρυα. Είχε μαλώσει με τη μητέρα της και αλλάξανε βαριές κουβέντες, οι οποίες ράγισαν την ευαίσθητη καρδιά της. Πήρε το αρκουδάκι στα χέρια κι έτρεξε στο κρεβάτι της. Το αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει με λυγμούς, ενώ τα δάκρυα μούσκεψαν το αρκουδάκι κι έκαψαν σαν φλόγα την κουκλίστικη ψυχή του. Το παράπονό της ήταν πικρό και δεν είχε πουθενά ν' απευθυνθεί. Πόσο θα ήθελε αυτή τη στιγμή ένα φίλο να μιλήσει, να του ανοίξει την καρδιά της, να την παρηγορήσει. Σε αυτές τις σκέψεις ξέσπασε. Δάκρυα και λυγμοί τράνταξαν το λεπτό κορμί της. "Σε παρακαλώ, μην κλαις!" άκουσε μια φωνούλα να της λέει και είδε δυο μικρά ματάκια να κοιτάνε τα δικά της!
Το δάκρυ πάγωσε στα μάτια της καθώς άκουσε τη φωνούλα και τα όμορφα μάτια της καρφώθηκαν επάνω του. Χωρίς ανάσα, το κοιτούσε περιμένοντας ένα σημάδι πώς αυτό που έγινε ήταν πραγματικότητα, και όχι της φαντασίας της. Εκείνο προσπάθησε να μείνει ακίνητο, ανέκφραστο, όπως έπρεπε, αλλά η αγάπη του το είχε προδώσει. "Αρκουδάκι;", είπε το κοριτσάκι με τρεμάμενη φωνή, περισσότερο με ελπίδα παρά με φόβο ή περιέργεια. Το αρκουδάκι γύρισε το σωματάκι του και αντίκρισε το κορίτσι κατάματα. Με ένα ξέσπασμα χαράς και στοργής το έσφιξε στην αγκαλιά της και το φίλησε. Το αρκουδάκι χάιδεψε το πρόσωπό της με το πάνινο χεράκι του και της ανταπέδωσε μια ζεστή αγκαλίτσα. Από τότε κοριτσάκι και αρκουδάκι έγιναν αχώριστο ζευγάρι. Το κορίτσι βρήκε έναν πιστό φίλο, με τον οποίο μοιραζόταν και συζητούσε όλα τα προβλήματάτης, και το αρκουδάκι ζούσε ένα όνειρο, αφού μπορούσε και μιλούσε στο κοριτσάκι που τόσο αγαπούσε.
(Εδώ λείπει ένα κεφάλαιο. Το αρκουδάκι βλέπει έναν εφιάλτη. Το κορίτσι το πετάει από το κρεβάτι του, κι εκείνο μένει για πάντα από κάτω από το κρεβάτι του, ακίνητο, νεκρό, μακριά της. Αλλά...)
Ένας κεραυνός έσκισε το βροχερό ουρανό και ο κρότος σχεδόν κούνησε το κεφάλι που κοιμόταν, ξυπνώντας το αρκουδάκι από το φριχτό του όνειρο. Άνοιξε τα μάτια με κομμένη ανάσα, προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει. Δεν ήταν πια πεταμένος σε μια γωνιά; Δεν ήταν άψυχος όπως όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια;Μια απαλή ρυθμική ανάσα άρχισε να το επαναφέρει γλυκά στην πραγματικότητα καθώς το κοριτσάκι το έσφιξε στην αγκαλιά της, μουρμουρίζοντας κάτι χαμογελαστά στον ύπνο της. Το αρκουδάκι αναστέναξε και της φίλησε τα χέρια. Εκείνη ήταν εκεί και τον αγαπούσε. Κοιμόταν και το είχε στην αγκαλιά της. Η καρδιά που νόμιζε πώς έχασε για πάντα, άρχισε πάλι να χτυπάει ήρεμα, κα τότε ένιωσε για πρώτη φορά μια επιθυμία κι έκανε μια ευχή. Ευχήθηκε να ήταν άνθρωπος και να μπορεί να είναι μαζί με το κοριτσάκι για πάντα. Με αυτή τη γλυκιά σκέψη έκλεισε τα μάτια του, ενώ ένα αστέρι έλπίδας έσκισε τη νύχτα...
Εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία των εξετάσεων. Το κοριτσάκι είχε πάει περίφημα και είχε σίγουρα μια θέση στην στρατιωτική ακαδημία. Γύρισε στο σπίτι όλο χαρά. Έπρεπε να πάει σ' ένα θέλημα κι επειδή δεν προλάβαινε να πει τα νέα στο αρκουδάκι, το έβαλε σε ένα τσαντάκι που είχε στην πλάτη και το πήρε μαζί της να του τα πει στον δρόμο.Το κοριτσάκι μιλούσε ενθουσιασμό, αλλά δεν πρόσεξε το χαλασμένο φρεάτιο. Στραβοπάτησε και έπεσε στη μέση του δρόμου, γυρνώντας το πόδι της, ανήμπορη να κινηθεί, ενώ το αρκουδάκι πετάχτηκε μερικά μέτρα πιο δίπλα. Τα λάστιχα του φορτηγού σφύριξαν, ανήμπορα να σταματήσουν το τεράστιο βάρος του εγκαίρως. Το αρκουδάκι άφησε τη βιτρίνα του άψυχου παιχνιδιού και στάθηκε όρθιο, αλλά τι μπορούσε να κάνει ένα πάνινο κουκλάκι απέναντι σε μια σιδερένια μάζα δέκα τόνων που προχωρούσε αμείλικτα προς αυτό και το κοριτσάκι που τόσο αγαπούσε;
Οι κόρες των ματιών του στένεψαν, καθώς κοίταξε αποφασιστικά τον επρχόμενο όλεθρο. Και τότε, μπροστά στα μάτια του έκπληκτου κοριτσιού, το σώμα άρχισε να πάλλεται και να μεγαλώνει, καθώς τα χνουδωτά άκρα έδιναν την θέση τους σε σφιγμένους ατσάλινους μύες. Η κούκλα έγινε ένα σκισμένο κομμάτι πανί στα πόδια ενός σχεδόν γυμνού άντρα, ο οποίος έλαμπε με μια γαλάζια άυρα δύναμης.Τα μάτια του πετούσαν φλόγες, έτοιμες να λιώσουν οτιδήποτε θα απειλούσε αυτό που αγάπησε όσο τίποτα σε αυτόν τον κόσμο. Το κορίτσι της καρδιάς που πλέον ήξερε ότι έχει και που ένιωθε να χτυπάει όλο δύναμη στο ισχυρό του στήθος. Το φορτηγό διάνυσε το τελευταίο μέτρο της θανάσιμης πορείας του, με τον οδηγό μάταια να πατάει το φρένο με όλη του την δύναμη. Δύο πανίσχυρα χέρια σηκώθηκαν μια στιγμή πριν τη σύγκρουση. Το κορίτσι παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα, καθώς το φορτηγό σχεδόν απογειώθηκε, ενώ σίδερο και ατσάλι τσαλάκωσαν σα χαρτί.
Όταν σταμάτησε να τρέχει, ήταν ήδη αρκετά μακριά από το αναποδογυρισμένο φορτηγό και τον έκπληκτο οδηγό, ο οποίος, όσο και αν θα ορκιζόταν, μάλλον δεν θα έπειθε κανέναν με την τρελή ιστορία του. Αφού έλεγξε την αναπνοή του και ηρέμησε, ακούμπησε κάτω τα πόδια του κοριτσιού, που τόση ωρα κουβαλούσε στην αγκαλιά και την κοίταξε στα μάτια. Εκείνη, παρ' όλο που ήξερε πως της είχε σώσει την ζωή, έκανε, από φόβο προς το υπερφυσικό, ένα βήμα πίσω. Μα όταν κοίταξε στα, θλιμμένα από αυτή της την κίνηση μάτια του, δεν έβλεπε έναν ξένο ή επικίνδυνο άντρα, αλλά το αρκουδάκι της που τόσο νοιαζόταν και αγαπούσε. Κοντοστάθηκε για μια στιγμή με μετά μεμιάς βούτηξε στην αγκαλιά του. Τα δυνατά του χέρια την έσφιξαν κι ένιωσε απίστευτη ζεστασιά και ανακούφιση στο άγγιγμά του. Κι ενώ ποτέ δεν περίμενε κάτι τέτοιο, μια φωτεινή μυτούλα τσίμπησε την καρδιά της και την έκανε να χτυπάει σαν τρελή! Ήταν κι αυτή... ερωτευμένη!
Καλώς ήρθες παράξενε στον τόπο μου...
|
||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
![http://](http://<a href="http://media.photobucket.com/image/flowers/lanena5000/flowers-2.jpg" target="_blank"><img src="http://i300.photobucket.com/albums/nn20/lanena5000/flowers-2.jpg" border="0"></a>){kind=link}